دلتنگی

            ناب ترین بهانه برای نوشتن

    هیچ کتابی زیر دندانم مزه نمی دهد

    کتاب های نیمه خورده را کنار پنجره برای کلاغ ها می گذارم

    آن قدر کتاب خوانده ام که به کره بودن زمین شک کنم!

    ساز بی حوصله گوشه ی اتاق

                                 و لهجه ی نا آشنای شعری در من

   بیزارم از اضطراب تمام بادها

   دلتنگی !

          ناب ترین بهانه برای سکوت

  بگذار سطر اول را, برایت خالی بگذارم

  اصلا یک خط درمیان برای تو

  وقتی رنگین کمان از لبخندهای بارانی ات پل می زند

                                                                و زمین می چاید

  درختان با خنده هایم می خندند

                                      و جاده های مست زیر پایم سر می خورند

  برای فتح آسمان

                   خورشید را بهانه می کنم و دستانم را گره می زنم, به نردبانهای ایستاده

   و پیش پای پاییز

                        بر راز پریشانی جنگلت شانه می کشم

چه یادآوری ی  دردناکی :

      خسته گی های محبوبه ی عزیز را هر روز قدم زدیم و دلواپسی هایش را می خواباندیم.

      چه روزهایی بود...حتی نقطه های سیاه ِکنایه هم جواب گو نیستند.(کاملا احساسشو درک می کردم)

      چهل شبِ نذرمان(قرآن خوانی) هنوز تمام نشده بود. که پدرر مهربان محبوبه پر گشود.

      نذرمان را با صدای تک زنگ شروع می کردیم و با دعا برای شفای پدری به اتمام می رساندیم. دقیقاَ شب سی و هشتم نذرمان بود(29 شهریور) در اوج وابستگی مان به استجابت دعا، حس سبز اجابت در دلهایمان سقوط کرد و تک زنگ ها به دردی ممتد بدل شدند؛ دیگر نیازی به تمام کردن نذرمان نبود.

روزهای اول عجیب دردناک بود...

        سنگینی چهله ی تمام نشده مان هنوز روی دوشم سنگینی می کند, شب ها عجیب بوی غربت می دهند و هیچ چیز دلتنگی های محبوبه ی عزیزمان را نمی پوشاند.

روح پدرش شاد

   ستاره سقوط کرد

   آسمان سوراخ شد

  گلدانی زیر باران خندید

  لقمه هایم را بزرگ تر از همیشه  بر می دارم

                                         دریا سر می کشم   تکه ابری دهانم می گذارم

   گلدان زیر باران را در تمام پنجره های می کارم

   و  جاده های گم شده را به مقصدشان می رسانم 

  بی شک دستهایم را در گلدانهای خالی خواهم کاشت

.........................................................

    شبها ستاره ام و به بام بی خوابی هایت سرک می کشم

    چه زیبا کهکشان لا به لای ربنای سبز قنوتت خلاصه می شود

    و ستاره ها انگشتانت را دوره می کنند

                                               می غلتند

                               سرشان گیج می خورد و وسط سجاده آمین می گویند

 دوست من:

       وقتی این شبها« که دعا سریع العجابه هست»؛ شانه به شانه ی فرشته ها ایستادی ملتمسین دعا رو هم از دعای خیرتون مستفیض کنین.

        بخصوص محبوبه ی خوبم که بابا جونش 3 ساله داره شیمی درمانی می شه و خیلی محتاج دعاست.

با تشکر از دوستانی که به وب لاگم سر زدند و خوشحالم کردند؛ وبا تشکر از دوستانی هم که به قلم بنده لطف داشتند؛ تشویقم کردند.

سپاس گزارم

(هاینر یش هاینه: هر جا که کلام نتواند پیش رود موسیقی آغاز می شود.)

وشعر:

پا که از چار چوبی بیرون می گذاری

مسافری

la  si  do / mi  fa / mi fa / mi  fa  mi /re

می خندم؛ باران می بارد

دهنم بوی سیب و گندم می دهد

mi / re  mi /  re mi / re mi  re / do

بگذار زیر پای کتاب های فلسفه علف سبز شود

مقصر دوچرخه ها بودند که کودکیمان را بردند

re / do  re / do  re / do si

     قابل توجه دوستان: به این علت که؛ خطوط حامل و میزان و فونتِ نت ها رو در اختیار نداشتم اجبارا اسم نت ها رو پیاده کردم.

      آهنگ انتخاب شده میزان های اول آهنگ زیبای heart,s sultan است که با نت های ساز گیتار همخوانی داره و از طرفی چون نت های سفید و سیاه رو نتونستم پیاده کنم نت های سفید رو با فونت درشت تر تایپ کردم. و  از طرفی چنانچه تمام نت های آهنگ رو هم حذف کنید به کار لطمه ای نمی زنه.

یاحق التماس دعا

اگه دوست داشتین به پستو هم سری بزنید لطفا این پایین رو  کلیک کنید.

سلام به همه دوستان

      پیشاپیش ماه مبارک رمضان رو از کافی نت کتابخونه داخل حرم امام رضا(ع) تبریک می گم. امروز پیشوازه و قسمت شد کامی مون (کامپیوترمون) سر به سرمون بذاره و آقای دکترش(آقای پسر عمو ) هم بگه دیگه وصل به اینترنت نشین بهتره

اگه نه کامی تون خدابیامرز می شه.منم که طبق معمول همیشه میام کتابخونه از قضا سری به سایت بزنم و آپ کنم بگم: والله براتون دعا کردم نایب الزیارتون بودم و بهترین ها رو براتون آرزوی کنم.

بخصوص برای مریم خوبم ( شیراز ) و ریحانه ی گلم شاگرد قدیمم و دوست الآنم

     اگه نتونستم زود سر بزنم که می دونم نمی تونم عذر می خوام کامپیوتر مشکل داره و کافی نت هم نمی تونم برم مگه بازم بیام حرم.

اصلا کامنت بذارین اختصاصی براتون می رم زیارت انشالله هفته یه بار میام زیارت .

برای پدر عزیزم

برای تمام درخت ها, به اندازه انسانها,احترام قائلم

و سرو باغچه مان, که با صدای بلند قرآن می خواند

نان و قلم می آورد

و کودکی که خدا را در سایه درخت میابد

                                                                              ایما

برای تمام درخت ها, به اندازه انسانها,احترام قائلم

و سرو باغچه مان, که با صدای بلند قرآن می خواند

نان و قلم می آورد

و کودکی که خدا را در سایه درخت میابد

                                                                              ایما

ذره ذره خرد می شوم

                 تو مشت مشت  بزرگ

                               خروار خروار قد

  به خورشید هم که می ر سی

                                  خالی از نور

سپیدار می شوی

                  دار می شوی

اما من

       به هیچ جز این نمی اندیشم:

            هر دومان قرینه ایم و از یک طناب آویخته

افسوس

              ریشه هایت در خاک

                          ریشه هایم در باد

                                                                 ایما       

....................................................................

حجم کبود یک مثلث تنهایی

                                            من

                                                          تو

                                                                خودم

ابعاد م یک مشت تراکم درد

                        من       شعر     صعود

نه اشتباه می کنم

                      سقوط

                                   دوباره اشتباه       خطا

                                                                 «فصل پنجمی » شروع می کنم.............

                                                                           (ایما)

تمام جیب هایت را هم که بگردی ستاره ای نیست....

از چه دل گرفته ای

یا ببار یا بتاب 

                       ( ایما )

با سلام

شعریست  نا تمام از خودم که متاسفانه نتونستم آخرش رو این طور که باید و شاید کامل کنم. خیلی دلم می خواستم آخر این شبِ خسته رو یه جورایی به صبح و طلوع فردا برسونم ولی فقط به جز اطناب(زیاده گویی) یا کلمات ناموزون نتونستم کاریش بکنم. خلاصه یه چیزای دیگه ای تو پرانتز نوشتم تا شاید یه جورایی کامل بشه ولی چنگی به دل نمی زنه. بلاخره دوستان اگه برای شعرم نظر یا پیش نهاد خواصی دارین لطف کنین ممنون می شم.

                                             * . . . * . . . * . . . * . . . * . . . *

                   منم 

                    صدای نرم قدم های مهتاب

                      شبی خسته که از بدرقه ی خورشید باز گشته ام

                                       با آسمانی شیب به سوی سقوط

                                  و ستاره ای آویخته از گیسوان شب

            مردد بین رفتن و ماندن

          درست مثل حس کودکانه ی یک شاعر

                            چکه های احساس 

                                       طعم خوب عاشقی

           ارتعاش صدای خدا، بر سطر سطر شسته ی یک شعر

            کلماتی محصور بین میله هایی تنگ و دیوار هایی تنگ تر

           و حسی از جنس امتداد فریاد های گنگ

                                            (و هر آنچه  که خواهد گفت و هیچ وقت

                                                                     هیچ کس

                                                 زبان گنگ فریاد های شاعر را نخواهد فهمید)

                                                                              (ایما)

    جاده ی یک طرفه ی زمان چه سریع و بی صبرانه پیش می رود. فنجان خالی لحظات خمیازه کشان، سفید، سیاه، خاکستری، پر رنگ، کم رنگ و بی رنگ،  مَز مَزه و هضم می شود.

آری در زمان ِسقوط از پرتگاه  نگاهمان باید از گذشته سرود، از ته پرتگاه ، تکرار بی نتیجه ی اعتماد به قانون عشق.

      آری باید سرود . . .

   باید از تکراری ترین اشتباه؛ از گناه ترین گناه بشر؛ از سوزاننده ترین مهـر گفت.

  با چشم هایی شسته و کلماتی شرجی قدم به خلوتی خواهم گذاشت که هیچ گاه....

  از اولین شب، از اولین سیب و اولین گناه و اول ترین عاشق و گنگ ترین دردش خواهم گفت:

  از ملکی خواهم گفت که هر روز هزاران بار نفرین هایمان دوره اش می کنند و او دُور دُور هاله هاله ذوب می شود.

     ملکی که طعم و بوی خوش عشق را قبل از آدم چشید، طعم داغ و تب دار میوه ی بهشتی که هیچ جز عشق نبود؛ نه سیب؛ نه گندم، نه هیچ چیز دیگری که باره و بارها افسانه هایشان را خوانده ایم و شنیده ایم.

او تنها ترین معشوق پرست مطلق بود و مافوق غیرتِ ملائک غیرتمند.

غیرتی به معنای سراغ نداشتن هیچ غیری جز معشوق ، نه تلبیس بود و نه ریا.

 تَرد شده.

تنها

سراپا آتش و حرارت

 غریب در غُربت خویش.

  آری او از میوه ی ناب بهشتی نوشید و دیگر توانی برای سجده بر تندیس یا  نماد معشوقش نداشت. براستی که بر ترین عاشق اوست.

.

.

.

عاشق  شعر و شاعری می شوم

انتظار می کشم

                   تا پیچک شعری

                                  «  تنهایی ام را بشکند »

اما                                        

      تنها

        در لا به لای سیاهی ِسایه ای بلند

                                          گم می شوم.

بذرهای خورشید از دستانم رها

                                      دریا

                                    آخرین خورشید را بلعید

                                                        عکس ِماه را شکست

    و من

          برای فرار از خاموشی

                      از لبه ی پر چین سکوتم

                                                   سقوط کردم

                                                            (ایما)

       انتهای جاده به آسمان ختم می شود

        افسوس تو آخرین ایستگاهی و گویی آسمان نیستی

                                                             و من

                                                                 نا گذیر ِگذر

                                                                  نیمه راه پیاده نمی شوم

                                                                    (ایما)

قناری قلمم غزل نمی خواند

تو نیستی و انگار

                   من هیچ تر ام

هر روز غزل هایم ترک می خورند و سپید می پوشند

و من

     در انتظار غزلی به رنگ آسمان

                                         هر شب

                                             ستاره شمارش می کنم

غزال غزل هایم !

       تمام شبدرهای شعرم از آن توست

                                               نمی آیی؟

                                                    ردیف نمی آوری؟

قافیه هایم را در کوچه های کدام شب گم کردی؟

؟

؟

از شعر های شکسته ام جان بگیر

                                جان بگیر 

                                               که من

                                       به ضرب غزل های تو دل بسته ام

                                             و از نبض شعرهای تو جان می گیرم

                                                                      (ایما)

« گاهی دلم برای خودم تنگ می شود » 

برای خودم!

                نه برای خودمان!

.

چه آرام و صبور

      زندگی مرا راه می برد

و چه غمگینم حال

                    نه تو را

                      نه خودم را دارم

                                     من چه قدر تنهایم!!!

                                          ( ایما )

سلام بچه ها

شاید کم تر آپ ....... چون اول مهر و کارام شروع شده. 

    از همه ی دوستانی که من رو  شرمنده کردند و کامنت های پر مهر گذاشتند سپاس گذارم. آسمان دستانتان آبی ِآبی و پر از خورشید باد. دل هاتان قرمز ِ قرمز.لبخندتان سبز سبز . و امیدتان بهاری ِ بهاری باد.     

   به قول مینای مهربون دوست گلم با آرزوی آن چه برای شما مفهوم خوش بختی دارد.به ترین ها برای شما .

یاد می دهند به پرنده که، پریدن بَد است

                                             از درک آبی پرواز

                                                                - او را-

                                                                  بی گانه می کنند

  هان ای پرنده!

              برخیز !

              که پرواز خوش تر است

                            حسی مثل شعر ِتری در بهاران گفتن است

پرواز حسی حجیم، اما ساده است

                          قصیده ای از غزل است!

هان ای پرنده

        درنگ نکن

                                 بپر

                    که پرواز انتهای پریدن است.

                                                                      (ایما)

برای خواهر قشنگم که تنها همدم دلتنگی هامه:

ای خوب ترین خلوت من

                          _ سنگ صبورم _

              از شانه هایت چه آرام و بی صدا با لا می روم 

                                                         و کودکانه می آزارمت

                ای خوب ترین خوبم

                                        دوستت دارم

                       ... * ... * ... * ... * ... * ... * ... * ...

     شعرهای خسته

     شعر های پوسیده ام دیگر حسی برای شعر شدن ندارند. تنها مچاله هایی در ذهنم رژه   می روند و مه آلود از من رد می شوند. خیابان می شوم، انتظار می کشم، انتظار شعری که بیاید و در گوشم پچ پچ شود و بگوید که سخنی دارد!!!!

                 ... * ... * ... * ... * ... * ... * ... * ...

      گاه

       در شعاع ِ مشبک های شعر های نگفته ام تکرار می شوم. بی قرار تر از همیشه، با هوایی  

   پر از  فرار.

        افسوس، باز هم شعر های نَشسته ام شعر نمی شوند و تنها بر من هجوم می آورند.

         شعر پاره هایم را می بلعم تا صدای شعرهای نگفته ام را شاید کسی ........

                 ... * ... * ... * ... * ... * ... * ... * ...

    امروز پروانه هایی کاغذی که درست کرده بودم رو به هوا پرواز دادم ولی هیچ کدومشون آسمون دستامو تنها نذاشتن .

                 ... * ... * ... * ... * ... * ... * ... * ...

     گاهی لحظه ها پر می شن از انتظار و در اوج خسته گیا و یخبندون ِزمستون، درختا جونه

می زنن و قبل از عید بهار میاد.

به امید این که همیشه پر باشین از بهار.