| تبليغات | X |
|
زمزمه ی دلتنگی
|
یاد می دهند به پرنده که، پریدن بَد است
از درک آبی پرواز
- او را-
بی گانه می کنند
هان ای پرنده!
برخیز !
که پرواز خوش تر است
حسی مثل شعر ِتری در بهاران گفتن است
پرواز حسی حجیم، اما ساده است
قصیده ای از غزل است!
هان ای پرنده
درنگ نکن
بپر
که پرواز انتهای پریدن است.
(ایما)
¿¿¿¿
کسی در من ساکت نشسته
که شب را می ساید
_ با کسالت_
در ضرب ضربانم
ریشه می دواند
و آرام به خواب می رود.
... * ... * ... * ... * ... * ... * ... * ...
توهّم سبز
رد می شوم
از هر چه هر کجا که هست
شاید که باورم کند این توهّم گنگ
بشکفد
سبز شود
و شاید هم جوانه ای بزند
... * ... * ... * ... * ... * ... * ... * ...
برای خواهر قشنگم که تنها همدم دلتنگی هامه:
ای خوب ترین خلوت من
_ سنگ صبورم _
از شانه هایت چه آرام و بی صدا با لا می روم
و کودکانه می آزارمت
ای خوب ترین خوبم
دوستت دارم
... * ... * ... * ... * ... * ... * ... * ...
یکی بود، یکی دیگه هم بود. غیراز خدای مهربون خدای دیگه ای نبود.
من: یک دختر بچه ای هستم که در لباس بزرگی، اشتباه گرفته می شَم .
عروسکی هم تو دستم دارم. عروسکی به نام عسلک که خواهرم با دست های
خودش اونو برام کوک گرفته. چشم هاش- چند تا کوک - همیشه خوابیدن و
حرفای منوگوش می کنن.
خلاصه، بچه ها! من همیشه با یاد شنیدن تکراری ترین قصه ی کودکی ام
خوابم نمی بره، آخه هنوز نفهمیدم اون یکی بود توی قصه کی بود؟ اون یکی
نبود قصه کی بود؟ اصلاً چرا کلاغ طفلکی هیچ وقت به خونه اش نمی رسه؟
نمی دونی که؟ من همیشه برا کلاغه غصه می خوردم و هنوزم غصه می خورم
و همیشه شبا بعد از قصه، خودم رو به خواب می زَنم تا همه فکر کنن که خوابم،
ولی بعدش بلند می شم ، برای کلاغه دعا می کنم تا خونَشو هر چی زود تر پیدا
کُنه. وای!!!!! اگه من مثل اون گُم بشم؟ می ترسم!!، برا مامانی، بابایی، خواهر
جونا، دوستام، از همه مهم تر عسلک طفلکی، دلم تنگ می شه !!! گریه می کنم.
وای بچه ها می ترسم بیاین برا همه ی کلاغا یی که خونشو نو گم کردن دعا
کنیم.
خُب حالا راست بگین کی گفته من بزرگ شدم ؟ شما بگین! من بزرگ شدم؟
تو رو خدا اگه بزرگ شدم بِهم نگین، آخه دلم خیلی کوچیکه و تحمل باور
کردنش رو نداره .
می دونین اگه یه روز بزرگ بشم اصلاً ِ اصلاً این قصه ی تلخ رو برا بچه هام
تعریف نمی کنم؟ اصلاً یه قصه، خودم براشون می نویسم که نه کلاغ سیاه داشته
باشه، نه کسی که هیچ وقت نباشه. آدمای قصه ی من همیشه هستن و همیشه
می مونن و حتی مرگ هم تو دنیای قصه هام جایی نداره. اینا رو می فهمین؟ اگه
نمی فهمین شرمنده تونم، اصلاً بچه نبودین، همین طوری بزرگ به دنیا
اومدین.یا اصلا این قدر بچه کوچولوین که اینا ها رو نمی فهمین.از عسلک منم
کوچیک ترین!!!!
خب حالا نوبت شماست، قصه های بچه گیاتون چیا بودن؟ قصه های بچه
هاتون چی می خواد بشه؟ اصلاً فکر کردین ؟؟؟؟؟؟؟ حتما فکر کنین ارزشش
رو داره خیلی زیاد. خیلی خیلی زیاد.
بیاین دعاکنیم برای همه ی کلاغا و آدمایی که خونشونو گم کردن و گریه
می کنن.
از ته دلم براتون دعا می کنم هیچ وقت گُم نشین
شعرهای خسته
شعر های پوسیده ام دیگر حسی برای شعر شدن ندارند. تنها مچاله هایی در ذهنم رژه می روند و مه آلود از من رد می شوند. خیابان می شوم، انتظار می کشم، انتظار شعری که بیاید و در گوشم پچ پچ شود و بگوید که سخنی دارد!!!!
... * ... * ... * ... * ... * ... * ... * ...
گاه
در شعاع ِ مشبک های شعر های نگفته ام تکرار می شوم. بی قرار تر از همیشه، با هوایی
پر از فرار.
افسوس، باز هم شعر های نَشسته ام شعر نمی شوند و تنها بر من هجوم می آورند.
شعر پاره هایم را می بلعم تا صدای شعرهای نگفته ام را شاید کسی ........
... * ... * ... * ... * ... * ... * ... * ...
امروز پروانه هایی کاغذی که درست کرده بودم رو به هوا پرواز دادم ولی هیچ کدومشون آسمون دستامو تنها نذاشتن .
... * ... * ... * ... * ... * ... * ... * ...
گاهی لحظه ها پر می شن از انتظار و در اوج خسته گیا و یخبندون ِزمستون، درختا جونه
می زنن و قبل از عید بهار میاد.
به امید این که همیشه پر باشین از بهار.