|
زمزمه ی دلتنگی
|
گاهی احساس می کنم
انتهای جاده به آسمان ختم می شود
افسوس تو آخرین ایستگاهی و گویی آسمان نیستی
و من نا گذیر ِگذر
نیمه راه پیاده می شوم
(ایما)
قناری قلمم غزل نمی خواند
تو نیستی و انگار
من هیچ تر ام
هر روز غزل هایم ترک می خورند و سپید می پوشند
و من
در انتظار غزلی به رنگ آسمان
هر شب
ستاره شمارش می کنم
غزال غزل هایم !
تمام شبدرهای شعرم از آن توست
نمی آیی؟
ردیف نمی آوری؟
قافیه هایم را در کوچه های کدام شب گم کردی؟
؟
؟
از شعر های شکسته ام جان بگیر
جان بگیر
آری جان مرا بگیر،
اما بمان
که من
به ضرب غزل های تو دل بسته ام
و از نبض شعرهای تو جان می گیرم
پس بمان
(ایما)
« گاهی دلم برای خودم تنگ می شود »
برای خودم!
نه برای خودمان!
.
چه آرام و صبور
زندگی مرا راه می برد
و چه غمگینم حال
نه تو را
نه خودم را دارم
من چه قدر تنهایم!!!
( ایما )
بـه نـا م خداوند مهــر
چه قدر زیباست گل بودن و ماندن. درست مثل بعضی از ما آدما که یه جاهایی گیر می کنیم، نه مجال رفتن ( پای رفتن ) ، نه جایی _ فصلی _ برای زنده موندن پیدا می کنیم. فقط باید رشد کنیم و بزرگ تر بشیم، آخه تا کی بزرگ بشیم؟ چه قدر؟ مگه بزرگ شدن تمامی هم داره نهایتش به کجا می رسیم که هر چی می ریم نمی رسیم؟ راه ها خیلی طولانی اند و این جسم نحیف آدمی مگه چه قدر می تونه لاشه ی خودشو این طرف و اون طرف بکشه؟
کاش می شد با چشم یه باغبون، با چشم گل یا با چشم یه نهال به دنیا نگاه کرد. همه ی ما یه جورایی با گل یا گیاه شاید هم با یه باغبون وجه اشتراک داریم. البته می شه فکر کرد فقط یه معادلست و می تونیم تو این معادله هر جایی که مناسبمون دیدیم قرار بگیریم.
وقتی نهالی رشد می کنه، وای که چه قدر خود خواهانه و در نهایت غرور، قد می کشه اصلا به هیچ چیز به جز خودش، آبی که می خواد، خاکی که ازش جون می گیره و آفتابی که حیاتش به اون بستگی داره و بقیه چیزایی که نیاز داره و نیاز داره و باز هم نیاز داره فکر نمی کنه ! ! فقط بزرگ می شه، سر به فلک می کشه گاهی سرو می شه که باید ازش چوبه ی دار ساخت، گاهی هم خوش بختانه به باغبونش میوه می ده و گاهی هم دیر می شه. وقتی شونه هاش پر از میوه می شه و کسی رو نمی بینه که میوه هاشو با عشق بچینه، یاد باغبون می افته. اون وقته دستای با صداقتشو، پایین میاره که باغبونش ببینه هنوزم نهال ِ خودشه ولی وای زمانی که ببینه سالهاست داره از خاک باغبونش جون می گیره و یه عمر آب حیات باغبونش بوده که می مکیده.
نازی! ! ! باغبون مهربون حتی با مرگ ظاهریش با تمام عشق ریشه های نهالشو تو قلبش جا داده.
وای ! ! تازه اون وقته که طعم حقیقی ِ حَرَس کردن باغبون رو می فهمه که فقط عشق بود و دیگر هیچ.
وای چه سخته تحمل سنگین این ننگ بودن. چه دشواره زنده بودن و نفس نکشیدن؛ و چه سخت تر نفس کشیدن و زنده نبودن. چه سخته باغبونی گریه های نهالشو، لا به لای باد ها بشنوه ولی نتونه نوازشش کنه و بگه بسه هنوزم که ریشه هات با منه؟؟
نه آبی نه خاکی ازش باقیست، تنها ریشه های اونه که .......
حالا کجای معادله قرار گرفتیم که همش می ریم و می ریم ولی گم و گم تر می شیم محو ِ محو.
نمی دونم می تونیم برای همدیگه به ترین باغبون باشیم و در عین حال به ترین نهال هم بمونیم؟؟ اصلا کشش اینو داریم؟؟؟ اگه پای رفتن نداریم پس باید، هم باغبون بود، هم نهال. آخه این فقط یه معادلست می تونیم به ترین معادله ها رو بسازیم. بهترین ِ بهترین معادله ها رو.
گاهی سرم سوت می کشه نمی دونم اصلا کیه که اینا رو توسرم دیکته می کنه. فقط می دونم که باید بهترین باشیم _ البته اگه بخواهیم زنده بمونیم _ زنده بودن نه به معنی نفس کشیدن. چون خیلی مرده ها هستند که هر روز، دست های هم دیگه رو به نشان ِ سلام، لمس می کنن ولی اصلا گرمایی رو حس نمی کنیم و فقط بوی ادوکلنشونه که جلوی استنشاق ِ تعفّنشون رو می گیره شاید من، تو و یا همه مون این طوری باشیم شاید هم فقط ظاهرمون این طوری باشه و خیلی شاید های دیگه.
با امید این که همه چیز باشیم هم نهال هم باغبان. چرا که ذره ای از بی نهایتیم و توان ِ همه چیز بودن، در ماست.