ذره ذره خرد می شوم

                 تو مشت مشت  بزرگ

                               خروار خروار قد

  به خورشید هم که می ر سی

                                  خالی از نور

سپیدار می شوی

                  دار می شوی

اما من

       به هیچ جز این نمی اندیشم:

            هر دومان قرینه ایم و از یک طناب آویخته

افسوس

              ریشه هایت در خاک

                          ریشه هایم در باد

              شعرم رو تصحیح کردم

                                                                  (ایما )          

....................................................................