جویباری از من

halehayesokoot — Thu, 26 Apr 2007 08:45:18 GMT

halehayesokoot — Fri, 19 Jan 2007 13:04:18 GMT

ذره ذره خرد می شوم

تو مشت مشت بزرگ

خروار خروار قد

به خورشید هم که می ر سی

خالی از نور

سپیدار می شوی

دار می شوی

اما من

به هیچ جز این نمی اندیشم:

هر دومان قرینه ایم و از یک طناب آویخته

افسوس

ریشه هایت در خاک

ریشه هایم در باد

شعرم رو تصحیح کردم

(ایما )

....................................................................

halehayesokoot — Thu, 11 Jan 2007 16:51:18 GMT

منم

حجم کبود یک مثلث تنهایی

من

تو

خودم

ابعاد م فقط یک مشت تراکم درد

من شعر صعود

نه اشتباه می کنم

سقوط

دوباره اشتباه خطا

«فصل پنجمی » شروع می کنم.............

(ایما)

نمی دانم شاید.............

halehayesokoot — Fri, 05 Jan 2007 17:16:18 GMT

تمام جیب هایت را هم که بگردی ستاره ای نیست....

از چه دل گرفته ای

یا ببار یا بتاب

( ایما )

halehayesokoot — Fri, 29 Dec 2006 06:23:18 GMT

با سلام

شعریست نا تمام از خودم که متاسفانه نتونستم آخرش رو این طور که باید و شاید کامل کنم. خیلی دلم می خواستم آخر این شبِ خسته رو یه جورایی به صبح و طلوع فردا برسونم ولی فقط به جز اطناب(زیاده گویی) یا کلمات ناموزون نتونستم کاریش بکنم. خلاصه یه چیزای دیگه ای تو پرانتز نوشتم تا شاید یه جورایی کامل بشه ولی چنگی به دل نمی زنه. بلاخره دوستان اگه برای شعرم نظر یا پیش نهاد خواصی دارین لطف کنین ممنون می شم.

* . . . * . . . * . . . * . . . * . . . *

منم

صدای نرم قدم های مهتاب

شبی خسته که از بدرقه ی خورشید باز گشته ام

با آسمانی شیب به سوی سقوط

و ستاره ای آویخته از گیسوان شب

مردد بین رفتن و ماندن

درست مثل حس کودکانه ی یک شاعر

چکه های احساس

طعم خوب عاشقی

ارتعاش صدای خدا، بر سطر سطر شسته ی یک شعر

کلماتی محصور بین میله هایی تنگ و دیوار هایی تنگ تر

و حسی از جنس امتداد فریاد های گنگ

(و هر آنچه که خواهد گفت و هیچ وقت

هیچ کس

زبان گنگ فریاد های شاعر را نخواهد فهمید)

(ایما)

پنجره ی عرفان

halehayesokoot — Sat, 16 Dec 2006 16:18:18 GMT

جاده ی یک طرفه ی زمان چه سریع و بی صبرانه پیش می رود. فنجان خالی لحظات خمیازه کشان، سفید، سیاه، خاکستری، پر رنگ، کم رنگ و بی رنگ، مَز مَزه و هضم می شود.

آری در زمان ِسقوط از پرتگاه نگاهمان باید از گذشته سرود، از ته پرتگاه ، تکرار بی نتیجه ی اعتماد به قانون عشق.

آری باید سرود . . .

باید از تکراری ترین اشتباه؛ از گناه ترین گناه بشر؛ از سوزاننده ترین مهـر گفت.

با چشم هایی شسته و کلماتی شرجی قدم به خلوتی خواهم گذاشت که هیچ گاه....

از اولین شب، از اولین سیب و اولین گناه و اول ترین عاشق و گنگ ترین دردش خواهم گفت:

از ملکی خواهم گفت که هر روز هزاران بار نفرین هایمان دوره اش می کنند و او دُور دُور هاله هاله ذوب می شود.

ملکی که طعم و بوی خوش عشق را قبل از آدم چشید، طعم داغ و تب دار میوه ی بهشتی که هیچ جز عشق نبود؛ نه سیب؛ نه گندم، نه هیچ چیز دیگری که باره و بارها افسانه هایشان را خوانده ایم و شنیده ایم.

او تنها ترین معشوق پرست مطلق بود و مافوق غیرتِ ملائک غیرتمند.

غیرتی به معنای سراغ نداشتن هیچ غیری جز معشوق ، نه تلبیس بود و نه ریا.

تَرد شده.

تنها

سراپا آتش و حرارت

غریب در غُربت خویش.

آری او از میوه ی ناب بهشتی نوشید و دیگر توانی برای سجده بر تندیس یا نماد معشوقش نداشت. براستی که بر ترین عاشق اوست.

تولد هشتمین اختر تابناک آسمان ولایت و امامت مبارک باد

halehayesokoot — Sun, 03 Dec 2006 09:36:04 GMT

با نام رضا به سینه ها گل بزنید

با اشــک به بارگاه او پل بزنیـد

فرمود که هر زمان گرفتار شدید

بر دامـن ما دسـت تـوسل بزنید

یا حق التماس دعا

هنوز نفس می کشم. پس هستم.

halehayesokoot — Fri, 24 Nov 2006 14:01:18 GMT

عاشق شعر و شاعری می شوم

انتظار می کشم

تا پیچک شعری

« تنهایی ام را بشکند »

اما

تنها

در لا به لای سیاهی ِسایه ای بلند

گم می شوم.

بذرهای خورشید از دستانم رها

دریا

آخرین خورشید را بلعید

عکس ِماه را شکست

و من

برای فرار از خاموشی

از لبه ی پر چین سکوتم

سقوط کردم

(ایما)

نمی دانم، اما.........

halehayesokoot — Fri, 17 Nov 2006 08:03:18 GMT

گاهی احساس می کنم

انتهای جاده به آسمان ختم می شود

افسوس تو آخرین ایستگاهی و گویی آسمان نیستی

و من نا گذیر ِگذر

نیمه راه پیاده می شوم

(ایما)

بمان

halehayesokoot — Fri, 10 Nov 2006 15:04:18 GMT

قناری قلمم غزل نمی خواند

تو نیستی و انگار

من هیچ تر ام

هر روز غزل هایم ترک می خورند و سپید می پوشند

و من

در انتظار غزلی به رنگ آسمان

هر شب

ستاره شمارش می کنم

غزال غزل هایم !

تمام شبدرهای شعرم از آن توست

نمی آیی؟

ردیف نمی آوری؟

قافیه هایم را در کوچه های کدام شب گم کردی؟

از شعر های شکسته ام جان بگیر

جان بگیر

آری جان مرا بگیر،

اما بمان

که من

به ضرب غزل های تو دل بسته ام

و از نبض شعرهای تو جان می گیرم

پس بمان

(ایما)